Ik weet het, ik ben niet erg actief op mijn weblog. En nu is er al weer een vakantie voorbij en lijkt het er op dat ik alleen wat te schrijven heb als ik in den vreemde ben. Althans, het is net alsof ik dan wat zou moeten schrijven en daar komt dan nog bij dat ik al voor ik op vakantie ging aan mensen had gezegd misschien (dat zeg ik er dan wel altijd bij) wat te schrijven over mijn avonturen. Tijdens de vakantie had ik trouwens niet altijd de tijd om te internetten en soms kostte het gewoon te veel dollars per minuut om lange verhalen te gaan schrijven. Maar bovenal heb ik nooit veel zin om op te schrijven wat ik zoal heb beleefd, zelfs dit jaar nu ik niet met een zware rugzak lange afstanden zou lopen. Van mijn opa van moederskant moet ik haast elke keer na mijn vakantie dan ook weer aanhoren dat hij het zo jammer vindt dat ik mijn belevenissen niet opschrijf en geen foto's neem. Over dat laatste hoeft hij zich dit jaar geen zorgen te maken, ik heb meer dan genoeg foto's genomen met mijn nieuwe digitale camera. Mijn opa vindt het met name geweldig dat ik het durf om in mijn eentje naar de Alpen te lopen en nu dan weer in Californie (sorry, ik weet nog steeds niet hoe ik trema's op de e krijg met linux (u weet nu ook meteen waar mijn vakantie naar toe ging)). (Dit is geen rare smiley, maar de correcte afsluiting van de zin.) Hij wil graag precies weten hoe ik mijn zaakjes regel, hoe ik tegenslagen verwerk, wie ik ontmoet en wat ik gezien heb. Voor de thuisblijver lijkt het allemaal avontuur wat de klok slaat en natuurlijk is dat het nog steeds, maar mijn zaakjes zijn meestal goed geregeld, grote tegenslagen heb ik tot nog toe nooit echt gehad (of het moet het oversteken van een woeste bergbeek zijn), mensen ontmoet ik juist liever zo weinig mogelijk en wat ik gezien heb zijn vooral bomen, water, bergen en mooie dorpjes, waarvan ik dit jaar dan tenminste nog foto's heb (behalve van de mooie dorpjes). Veel liever dan er over te schrijven houd ik het zoveel mogelijk voor mezelf, als een taartje dat ik helemaal alleen op wil eten, om op gepaste tijden een klein hapje te voeren aan een luisterend oor.
Toch lijkt het, nu ik juist zo ver weg ben geweest, alsof je haast wel moet vertellen hoe het daar aan de andere kant van de oceaan is geweest. Bovendien moet je haast wel zeggen dat je het daar geweldig hebt gehad als een soort van rechtvaardiging voor de grote afstand die je hebt afgelegd: waarom anders zo'n moeite gedaan om daar te komen als het er toch niet prachtig is. Gelukkig dat ik dan nog altijd kan antwoorden dat ik vooral naar Amerika ben gereisd om mijn vriend Han op te zoeken.
Natuurlijk heb ik veel moois gezien. Maar toch denk ik wel eens: was het nu zo spectaculair dat het de moeite van de reis waard was. Ik weet dat ik daarin een Droogstoppel ben die immers niet alleen van literatuur niet veel moet hebben, maar ook het reizen terugbrengt tot Hollandse nuchterheid: "[...] en van zulk een malle liefde die volstrekt aan het einde der aarde wil wonen, is toch tussen ons nooit spraak geweest. Toen we getrouwd zyn, hebben wy een toertje naar Den Haag gemaakt - ze heeft daar flanel gekocht, waarvan ik nog borstrokken draag - en verder heeft ons de liefde nooit de wereld ingejaagd." Toch ben ik geen Droogstoppel: Droogstoppel is alleen een zeikerd; ik heb de nuchterheid te beseffen dat reizen eigenlijk niet zo spectaculair is als men denkt, maar ook de nuchterheid om te beseffen dat reizen wel degelijk leuke kanten heeft. Ik schrijf expres dat Droogstoppel een zeikerd is en niet bijvoorbeeld "nuchter" zoals het woordenboek zegt dat iemand is die een droogstoppel genoemd kan worden. Nuchterheid, echte nuchterheid, is niet dat je alles reduceert tot niets, maar dat je weet dat alles zowel niets als alles kan betekenen. Een nuchter persoon is daarom eigenlijk helemaal niet iemand zonder gevoel; een nuchter persoon beleeft de wereld misschien wel veel intenser, omdat hij de ondergrens en de bovengrens kent en daarmee de spanning tussen die twee voelt als een onweersbui die elk ogenblik kan losbarsten. De meeste mensen voelen de schoonheid van poezie, de waarheid van een religie, de gezelligheid van een feestje; ik voel de spanning tussen schoonheid en lelijkheid, waarheid en onwaarheid, gezelligheid en verborgen vetes.
Kan ik dan nog wel genieten van vakanties, literatuur en lekker eten? Ik moet eerlijk zeggen dat deze houding mij wel eens parten speelt. Ondanks dat ik met zoveel gevoel alles in uitersten breek, komt daar wel een hoop denkwerk bij kijken. (Denken en gevoel kunnen makkelijk samen gaan en ik denk/voel dat veel psychologische vraagstukken beter begrepen worden als denken en voelen niet steeds als tegengestelden worden gezien). Zelfs een vakantie naar Californie moet ik redden van de ondergang door te bedenken dat het toch geweldig is daar uberhaupt te zijn, dat het de wereld groter maakt daar te zijn, dat er toch weer andere landschappen zijn dan elders, etcetera, etcetera. Het lijkt er alleen vaak op dat de argumenten tegen de Droogstoppelmentaliteit zoveel minder hout lijken te snijden dan de argumenten van Droogstoppel zelf.
Ik heb genoten! Tijdens wandelingen naar de top van de waterval, tijdens fietstochten door San Francisco, tijdens bloedstollende ritjes in de achtbaan is er geen tijd om na te denken en ben ik alleen in het hier en nu en word ik overweldigd door de natuur, de stad en de G-krachten. Het geeft een machtig gevoel wanneer je op het vliegveld van Chicago landt en wordt afgesnauwd door Amerikanen dat je je jas ook op de lopende band moet leggen (en het was maar een fleece-vest). Het voelt geweldig je eerste echte Amerikaanse hamburger te eten, met vrienden van Han en Leonie in de auto te zitten, je bear box op de camping te inspecteren, oog in oog te staan met een poema, lopend van het motel naar Six Flags Magic Mountain te gaan, met je backpack op je rug nog even snel downtown LA te bekijken voor je trein gaat, in een dag ongeveer alles van San Diego zien inclusief de Mexicaanse grens, een hele lange terugreis per bus en trein naar San Francisco te maken en daar om half twaalf 's nachts in de inmiddels vertrouwde woning van Han en Leonie aan te komen. Maar vraag mij niet er een verslag van te maken, dan vraag ik mij af of ik niet net zo goed op de Veluwe had kunnen lopen of, wie weet, was het Amsterdamse bos nog wel veel beter geweest.
