Ardennerwandelplezier

Voor het geval jullie denken, waar blijft Alex nou met zijn verhalen: ik ben op vakantie. En internet in Belgie vinden is toch erg moeilijk. Lang leve Luxemburg dus, want inmiddels zit ik in dat wondermooie land en dat is toch een stuk moderner met internet op de camping (maar wel met een toetsenbord waar de z en de y yzn omgewisseld en waar ik voortdurend virusmeldingen krijg en andere foutmeldingen). Ik heb inmiddels al een uitgebreid verslag zitten schrijven, maar dat is eigenlijk alleen nog maar van de eerste dagen. De laatste jaren hield ik eigenlijk nooit een reisverslag bij en ik moet zeggen dat ik dat altijd ook wel fijn vond. Ik wilde alleen wandelen en genieten van het moment zelf. Het had trouwens ook wel iets om zo'n reis enkel te herinneren via je geheugen (ik heb ook geen fototoestel bij me). Foto's en reisverslagen zorgen soms dat je alleen die momenten die je hebt vastgelegd herinnerd en de rest vergeet. Maar goed, hier volgt dan mijn verslag van de eerste paar dagen. Het is natuurlijk nou precies niet wat ik op het oog had met mijn blog, maar goed dat komt dan door de vakantie. Veel leesplezier! Wat laat in het jaar en niet verder met de GR 5 richting Nice, maar ik ben dan toch maar weer op wandelvakantie. Dit jaar loop ik de GR 57 van Sy naar Diekirch, waarbij ik voornamelijk de loop van de Ourthe volg. Zaterdag vertrok ik met de trein van Koog-Zaandijk. Het was half acht, maar op het station en in de trein was het behoorlijk druk. Zag ik het goed: ja hoor, een kudde wandelaars. Ik ben natuurlijk zelf een wandelaar, maar de doorsnee wandelaar pik je er zo uit: afgrijselijke trainingspakken, sportschoenen en altijd die achteruitgestoken kont. In Amsterdam zouden zij meedoen aan de Dam tot Damloop voor wandelaars. En inderdaad: op het Centraal station zag het zwart van de andere Leipe Loetjes, halve garen en vooral halve en hele zolen. Ik was blij dat ik in de trein naar Maastricht kon stappen en ze ver achter mij kon laten. De trein waarin ik zat werd op station Sittard gesplitst in een gedeelte voor Maastricht en een voor Heerlen. In Amsterdam stond nog niet aangegeven welk gedeelte waar naar toe ging en natuurlijk bleek ik in het verkeerde treinstel te zitten. Voor de zekerheid vroeg ik het nog even aan de conductrice die al in verwarring mijn internationale treinkaartje had teruggegeven met een blik in haar ogen van: 't zal wel goed zijn. 'waar moet u naar toe' antwoordde ze op mijn simpele vraag of het voorste treinstel naar Maastricht ging. 'Naar Luik', zei ik maar, want zelfs bij het NS-loket konden ze Sy pas vinden nadat ik de tip had gegeven eerst Bomal in te voeren en daarna te kijken naar de tussenstations. 'Ja, dat weet ik niet hoor, ik ga nooit naar Luik, hoe moet ik dat nu weten!' Na nog een keer te hebben gevraagd of het voorste deel naar Maastricht ging, antwoordde ze: 'ja, dat weet ik wel, maar hoe je dan naar Luik moet komen?' Mens, ik ben al zo vaak naar Luik gereisd. Ik was van haar af, maar wat doet die troela: gaat ze er een collega bijhalen die met haar zakcomputertje mij wil uitleggen hoe naar Luik te reizen. Had ik maar niets gevraagd; in feite wist ik al precies wat mij te doen stond: overstappen in Sittard dus! Het boemeltje naar Luik is altijd een feest. Sowieso blijft het altijd weer kinderlijk spannend om de grens over te steken. Dat dat juist met zo'n krakkemikkig treintje moet, maakt het alleen maar leuker. Het is net alsof je niet zomaar je land uit mag en het uiteindelijk illegaal via een achterdeurtje doet. De trein stopt inmiddels niet meer in Maastricht Randwijck en Eysden, maar nog wel in Visé: mijn eerste buitenlandse overnachting op de GR 5. Op het hoekje bij de brug zie ik weer de Tea-room La Pam-Pam waar ik stinkend naar zweet (ik durfde in zo'n chique tent niet binnen te zitten en hield mijn regenjas goed dicht bij het betalen, zodat de serveerster mijn zweetlucht niet zou ruiken) zat te schuilen voor de stromende regen totdat ik kon worden verwelkomd bij de chambres d'hotes aan de overkant van de Maas. In Luik nog even het prachtige nieuwe station bewonderd dat nu eindelijk vorm begint aan te nemen en dan in de trein naar Sy, waar ik af en toe nog verlekkerd naar een echte Koen-Wauters-belg kijk. Wat is dat toch dat die Vlamingen vaak zo lief, zacht en begripvol uit hun ogen kijken. Het is toch echt niet alleen door de gelijkenis met Koen Wauters dat ik mijn grote liefde in Rhotgars Vrendelschwèr (zie mijn website) heb vervangen door een Belg. Trouwens, hij leek meer op David Duchovny. Bij het kleine stationnetje van Sy stap ik uit en doe onmiddellijk mijn trui uit, want het is erg warm. Ik ben al eens in Sy geweest en tot aan Bomal loop ik nog eens hetzelfde stuk dat ik ooit in een weekend heb gelopen. Zodoende weet ik meteen waar ik heen moet en loop al direct zwetend van de inspanning steil naar boven. Goed, tot zover dan maar weer. Waarschijnlijk zal ik pas thuis weer verder schrijven aan mijn blog, dat is vanaf zaterdag. Nu een tweede poging wagen om zuurkool te eten: de vorige keer is mijn blik zuurkool in de beek gevallen en ben ik bij het zoeken bijna mijn slipper verloren! Liefs van Alex