Tja, dan beginnen we maar...

Tja, dan moet ik nu ook maar wel eens wat gaan schrijven op mijn netwerkarchief (weblog in gewoon Nederlands). Mijn pas gemaakte website staat vol met oude verhalen en het wordt tijd weer eens te gaan oefenen met schrijven. Zo'n weblog lijkt mij daarvoor ideaal. Het is ten eerste gewoon leuk om je belevenissen aan anderen kwijt te kunnen (als ze hopelijk de weg naar deze site weten te vinden) en verder hoeven hier niet zulke literaire meesterwerken of doordachte essays te verschijnen. Na mijn middelbare schooltijd heb ik ruim een jaar een hele vruchtbare schrijfperiode gehad. Ik schreef een aantal verhalen, was bezig met twee romans (niet afgemaakt en te lezen op de website) en schreef mijn ellende van mij af in zelfbespiegelingen die ik nu nog steeds wel eens tevoorschijn haal als ik mijzelf weer eens kwijt ben.
Ik merkte in die tijd dat het schrijven me steeds makkelijker af ging. Ik weet nog precies de zin waarbij ik dacht: wauw, dat is goed geformuleerd zeg! Het was de zin: "De eigenaar van deze wildernis kreeg er lucht van dat ik mij interesseerde voor de groene branche." De laatste jaren zijn wat schrijven betreft (en helaas ook een hoop andere dingen) niet echt vruchtbaar geweest. Op de een of andere manier lukte het me niet meer het plezier te vinden dat ik toen van het schrijven kreeg.
Een paar weken geleden verhuisde mijn goede vriend Han naar San Francisco. Via de mail houden we contact en ik merkte dat ik het heel leuk vond om op die manier weer dingen te gaan schrijven. Ook keek ik geregeld op zijn weblog en vond het toch wel erg leuk om zo te lezen wat hij allemaal meemaakte. Dus ik ook aan de weblog. Het zal natuurlijk wel een wat ander karakter krijgen dan de weblog van Han: hij stuurt uit den vreemde berichten naar het (ongeruste) thuisfront; ik zal toch denk ik wat meer beschouwende teksten op mijn website zetten (hoewel, Han is een filosoof, dus...).

Dat was dus de inleiding op deze weblog, nu nog het echte werk: waarover ga ik schrijven. De afgelopen dagen heb ik al zo veel schrijvenswaardige onderwerpen bedacht dat ik haast niet weet waar te beginnen. Om dan maar ergens een start mee te maken volgt hier een kleine gebeurtenis op de verjaardag van mijn moeder gisteren.

Zoals op elke verjaardag en andere feestelijke gelegenheden valt er wel eens iets om. Dit keer was dat een vaasje. De inhoud kwam terecht op het jasje en de billen van mijn oma. Hulpvaardig als ik ben, stelde ik meteen voor met een fohn mijn oma te drogen. Daar zaten we dan met z'n tweetjes in het kleedkamertje. Ik heb nog even mijn oma voor Marilyn Monroe laten spelen door de fohn onder haar rok te plaatsen. Het is toch wel mooi dat dit soort dingen gewoon kunnen in mijn familie. Hoewel, of ik mijn opa ook had mogen drogen betwijfel ik.